دونالد ترامپ توافق جدید واشنگتن با ونزوئلا را راهی برای افزایش عرضه نفت، کاهش قیمت بنزین در آمریکا و بازسازی ذخایر راهبردی معرفی کرده است؛ اما بررسی کارشناسان نشان میدهد تحقق این اهداف، دستکم در کوتاهمدت بعید است.
بر اساس جزئیات اعلامشده، آمریکا قرار است ۳۵ درصد از سهام یک شرکت نفتی ونزوئلا را در اختیار بگیرد. این شرکت نیز مجوز بهرهبرداری از ۱۷ میدان نفتی با حدود ۶۵ میلیارد بشکه ذخیره را دریافت خواهد کرد و آمریکا حق خرید نفت تولیدی این میادین را خواهد داشت.
با این حال، داشتن ذخایر عظیم به معنای افزایش سریع تولید نیست. میادین ونزوئلا با مشکلات فنی، نیاز به سرمایهگذاری سنگین و ریسکهای سیاسی و امنیتی مواجهاند.
هدف اعلامشده، افزایش تولید ونزوئلا به بیش از ۱.۵ میلیون بشکه در روز است؛ اما کارشناسان معتقدند تحقق چنین ظرفیتی ممکن است ۵ تا ۱۵ سال زمان ببرد. بنابراین انتظار ورود سریع نفت ونزوئلا به بازار و کاهش محسوس قیمت بنزین آمریکا واقعبینانه نیست.
ذخایر راهبردی آمریکا هم به این زودی پر نمیشود
یکی دیگر از اهداف توافق، بازسازی ذخایر راهبردی نفت آمریکا (SPR) است. این ذخایر که ظرفیت حدود ۷۱۴ میلیون بشکه دارند، اکنون تنها حدود ۲۸۷ میلیون بشکه نفت در خود جای دادهاند؛ سطحی که به پایینترین میزان از سال ۱۹۸۲ رسیده است.
حتی نفت تولیدی فعلی شرکت ونزوئلایی طرف قرارداد نیز حدود ۲۰۰ هزار بشکه در روز است؛ بنابراین پر کردن ذخایر راهبردی آمریکا با نفت ونزوئلا، حتی در صورت رشد تولید، پروژهای چندساله خواهد بود.
از سوی دیگر، نفت ونزوئلا عمدتاً سنگین است و برای پالایش آن به زیرساختهای مناسب نیاز دارد.
در نتیجه، توافق واشنگتن و کاراکاس میتواند در بلندمدت بر عرضه نفت اثر بگذارد، اما تبدیل آن به کاهش فوری قیمت بنزین یا پر شدن سریع ذخایر راهبردی آمریکا، بیش از آنکه یک واقعیت نزدیک باشد، فعلاً یک وعده سیاسی است.
